رباعی شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر درخواست می‌کند که به زندگی و احساساتش عمق بیشتری ببخشد و از محدودیت‌های خود رهایی یابد. او از فیض می‌خواهد که دل را به دریا بیندازد، یعنی از خودگذشتگی و عشق عمیق کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که باید کمالات و اندوخته‌ها را فراموش کرده و با تواضع به زندگی نگاه کند.
ای فیض بیا دلی به دریا انداززین پستی خویش را به بالا انداز
هوش مصنوعی: ای فیض، لطفا یک دل بزرگ و عمیق به دریا بیفکن و از این پاییننگریها و ضعفهای خود عبور کن و به بلندیها برسی.
یعنی ز کمال هر چه اندوخته ایاز سر بردار و بر ته پا انداز
هوش مصنوعی: به این معناست که همهی داشتههای خود را از کمال و موفقیت کنار بگذار و از آنها چشمپوشی کن.