رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و شوق به حقیقتی عمیق به نام "لا اله الا هو" سخن می‌گوید. او به حالتی مست و غرق در این حقیقت اشاره دارد و وجود خود را به واسطه این عشق توصیف می‌کند. تمام وجود او فدای این اندیشه است و به نوعی شوق و عشق عمیق به یکتایی معبود را به تصویر می‌کشد.
مستم ز ندای لا اله الا هوهستم ز برای لا اله الا هو
هوش مصنوعی: من به خاطر صدای "جز خدا هیچ معبودی نیست" مست و شگفت زدهام و به خاطر این حقیقت، وجودم پر از عشق و شوق است.
این مستی من ز لا اله الا هوجانم بفدای لا اله الا هو
هوش مصنوعی: این شیدایی و سرمستی من به خاطر شهادت به یگانگی خداوند است، جانم را فدای این اعتقاد میکنم.