رباعی شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به پیوند عمیق خود با محبت و دوستی اشاره می‌کند. او مهر و محبت علی و فرزندانش را در وجود خود احساس می‌کند و وجودش را به این محبت وابسته می‌داند. به نوعی، محبت به علی و نسل او برای او مانند جان در بدنش است و این عشق را محصول دو جهان می‌داند.
مهرت به سرشته حق در آب و گل منجا کرده چو جان به تن در آب و گل من
هوش مصنوعی: عزیزم، تو عشق و محبتت را در وجود من نقش کردهای، مانند روحی که در بدن انسان وجود دارد.
از مهر علی و مهر اولاد علی استمحصول دو عالم من و حاصل من
هوش مصنوعی: محصول و نتیجهی دو جهان من، محبت علی و محبت فرزندان علی است.