شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به هدهدی خطاب می‌کند که قرار است پیامی به مهدی هادی (امام مهدی) ارسال کند. شاعر از هدهد می‌خواهد تا دعاها و نیکی‌ها را از طرف او به سمت مهدی هادی بفرستد و ضمن اشاره به عشق و نزدیکی به مهدی، به اهمیت دعا و ارتباط با او تاکید می‌کند. همچنین، شاعر آرزوی رهایی از غم‌ها و رسیدن به وصال و محبت الهی را دارد و به هدهد می‌گوید که از خاک غم به آشیان بقا برود. در کل، این شعر پیام عشق و امید به ارتباط با منجی و دل‌خوشی به دعاهاست.
ای هدهد صبا به سبا میفرستمتبنگر که از کجا به کجا میفرستمت
هوش مصنوعی: ای هدهد، من تو را به سرزمین سبا میفرستم، توجه کن که از کجا به کجا میفرستم تو را.
یعنی ز ما به مهدی هادی پیام برکو روز و شب دعا و ثنا میفرستمت
هوش مصنوعی: من از طرف خود به مهدی هادی پیام میفرستم و شب و روز برای او دعا و ستایش میکنم.
هر صبح و شام قافلهای از دعای خیردر صحبت شمال و سبا میفرستمت
هوش مصنوعی: هر بار صبح و شب، گروهی از دعاهای نیکو را به سوی تو میفرستم.
در راه عشق مرحله قرب و بعد نیستمیبینمت عیان و دعا میفرستمت
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، فاصله و نزدیکی وجود ندارد؛ تو را به وضوح میبینم و برایت دعا میکنم.
تا لشکر غمت نکند ملک دل خرابجان عزیز خود به فدا میفرستمت
هوش مصنوعی: تا زمانی که غم تو به دل من دامن میزند، من جان عزیز خود را فدای تو میکنم.
ای دل بیا که هاتف غیبم به مژده گفتبا درد صبر کن که دوا میفرستمت
هوش مصنوعی: ای دل، بیا که فرشتهای از غیب به من خبر خوشی داده است. با وجود درد و رنجهات صبر کن، چرا که درمان تو را به زودی میفرستم.
ای فیض، جان به تحفه به نزدیک او ببربشتاب هان به وصل و لقا میفرستمت
هوش مصنوعی: ای فیض، جان را به عنوان هدیه به نزد او ببر و سریعاً برو که به دیدار و وصال او میفرستم.
حیف است طایری چو تو در خاکدان غمزینجا به آشیان بقا میفرستمت
هوش مصنوعی: نیکوست که تو، این پرندهی آزاد و باارزش، در دنیای غم و اندوه به سر نبری. به جای آن، تو را به مکانی جاودان و آرام میفرستم.