شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد دوری مهدی و تلخی روزگارش می‌گوید. او از حلاوت عبادت و لذت زندگی بی مهدی بی‌بهره است و همه چیزش تلخ است. حتی وقتی به ذکر مهدی می‌پردازد، این شیرینی به خاطر وجود اوست و بدون او هیچ چیز برایش جذاب و شیرین نیست. شاعر تأکید می‌کند که تمام زیبایی‌ها و خوشی‌ها در زندگی‌اش به خاطر حضور مهدی است و در غیر این صورت، همه چیز تلخ و بی‌معنا خواهد بود.
ز هجر مهدی هادی است کار و بارم تلخگذشت زین غم جانسوز روزگارم تلخ
هوش مصنوعی: به خاطر عدم حضور مهدی، همهٔ امور زندگیام سخت و تلخ شده و این غم عمیق، روزهایم را نیز به تلخی کشانده است.
شراب وصل تو روزی شود مگر روزیکه در خیال جز اینست هرچه آرم تلخ
هوش مصنوعی: روزی میرسد که عشق و وصال تو به مانند نوشیدنی شیرین خواهد بود، اما آن روز تنها زمانی است که در ذهنم جز این چیز تلخی نداشته باشم.
حلاوتی ز عبادت نمیچشم بی توکجا دهد بر شیرین چو تخم کارم تلخ
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، من از عبادت هیچ لذتی نمیبرم، انگار که کارم تلخ و بیمزه است، حتی اگر در کنار شیرینی زندگی کنم.
بری ز عمر نخوردم که لذتی بخشدبه غیر حرف تو باشد هر آنچه آرم تلخ
هوش مصنوعی: من از زندگیام چیز خوشمزهای نچشیدم که به جز صحبتهای تو لذتبخش باشد؛ هر چیزی که به دست آوردهام، برایم تلخ و ناخوشایند است.
دهان به ذکر تو شیرین کنم مگر که به لببه غیر حرف تو باشد هر آنچه آرم تلخ
هوش مصنوعی: میخواهم زبانم را با یاد تو شیرین سازم تا هر چیزی که بر زبان میآورم، جز حرف تو، تلخ به نظر برسد.
نه ذکر تست همانا حلاوت سخنمکه هست حرف دگر هرچه مینگارم تلخ
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر بیان می‌کند که تنها یاد توست که باعث شیرینی سخنان من میشود و هر چیزی دیگری که مینویسم، تلخ و ناخوشایند است.
اگرچه شهد خورم زهر باشدم در کامکه همچو فیض بود بی تو کار و بارم تلخ
هوش مصنوعی: هرچند که شیرینی زندگی را از تو میگیرم و احساس تلخی میکنم، اما بدون تو تمام امور زندگیام دشوار و ناگوار است.