شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در روز عید جمعه و با احساس انتظار، دعا می‌کند که امام را به مردم نشان دهد. او امیدوار است که با برقراری یک نماز جماعت با امام، مشمول مغفرت خداوند شود. شاعر به خوشحالی و کرامت امام اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را از گزند زمان مصون بدارد. او همچنین از عفو و بخشش خدا می‌گوید و آرزو دارد که گناهانش تحت پوشش رحمت خداوند قرار گیرد. در نهایت، شاعر ترس از روز قیامت و عاقبت گناهان را ابراز کرده و از امام درخواست می‌کند که او را در این مسیر هدایت کند.
عید است روز جمعه و یاران در انتظاریا رب امام را به مصلّی کن آشکار
هوش مصنوعی: روز جمعه، عید است و دوستان در حال انتظار هستند. خدایا، امام را در مصلّی نشان بده.
شاید که یک نماز که با او ادا کنیمگردیم مستحق که کنی مغفرت نثار
هوش مصنوعی: شاید با یک نماز که به درستی انجام دهیم، شایسته شویم که محبت و بخشش تو شامل حال ما گردد.
خوش دولتی است خرّم و خوش خسرو کریمیا رب ز چشم زخم زمانش نگاهدار
هوش مصنوعی: این بیت به ستایش از یک شخصیت مهم با صفات خوب و دلپذیر اشاره دارد. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که این فرد را از آسیبها و آسیبهای زمانه حفظ کند. در واقع، بیانگر محبت و آرزوی سلامتی برای کسی است که ویژگیهای نیکو دارد.
زانجا که پردهپوشی عفو کریم تستبر قلب ما بپوش که نقدیست کم عیار
هوش مصنوعی: از جایی که پوشش عفو و بخشش تو بسیار بزرگ و کریمانه است، بر دل ما بیفکن تا اینکه چیزی که درون ماست، قابل ارزش کمتری به نظر برسد.
ترسم که روز حشر عنان در عنان رودطاعات دشمنان و گناهان دوستدار
هوش مصنوعی: نگرانم که در روز رستاخیز، اعمال نیک دشمنان و گناهان دوستان به یکدیگر آمیخته شود.
جز نقد جان به دست ندارم، امام کو؟کان نیز بر غبار ره او کنم نثار
هوش مصنوعی: جز جان خود چیزی در دست ندارم، ای امام، کجا هستی؟ زیرا من نیز برای راه تو، جانم را فدای غبار مسیر تو میکنم.
ای آبروی دور زمان بی تو سوخت فیضپا در رکاب آر که از دست رفت کار
هوش مصنوعی: ای آبروی زمان، بدون تو همه چیز سوخته است. فیض، در کنار تو بودن را قدر بدان، چرا که کار از دست رفته است.