شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم فراق مهدی سخن می‌گوید و خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش خاموشی و انتظار می‌سوزد. او به شدت دلتنگی و بی‌تابی‌اش را بیان می‌کند و می‌گوید که در نبود مهدی، زندگی‌اش به شب تاریکی تبدیل شده است. شاعر از مهدی می‌خواهد که او را از این اندوه رهایی بخشد و درخششی به زندگی‌اش ببخشد. او همچنین به قدرت عشق و شوقش اشاره کرده و می‌گوید که حتی در سختی‌ها نیز به یاد مهدی می‌سوزد و صبرش به حدی رسیده که همچون موم نرم شده است. شاعر از مهدی می‌خواهد که نوری به او برساند تا از این ظلمت خارج شود.