شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به امام و مولای خود عرض ارادت می‌کند و می‌گوید که اگر او شفیعش باشد، از گناهانش نمی‌ترسد. حتی اگر دارای چیز دیگری برای عرضه نباشد، ولایتی که از دل پاکش نشأت می‌گیرد برایش کافی است. امید به وصال امام او را زنده نگه‌می‌دارد و از بیم دوری از او رنج می‌برد. شاعر در ابیات بعدی به آرزوی جهاد و فداکاری برای او اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که در روز دشواری، شفاعت امام برایش ارزشمند است. او در پایان آرزو می‌کند که با تواضع درگاه امام بر خاک بنشیند.
امام و سید و مولای من جعلت فداکتو گر شفیع منی از گنه ندارم باک
هوش مصنوعی: ای امام و آقای من، جانم فدای تو باشد. اگر تو شفیع من باشی، از گناهانم هیچ نگرانی ندارم.
به جز ولای توأم گرچه نیست دستاویزولی بس است ولائیکه باشد از دل پاک
هوش مصنوعی: تنها ارتباط و محبت تو برای من کافی است، حتی اگر هیچ دلیل و نشانهای نداشته باشد. این محبت از دل پاکم نشأت می‌گیرد و برایم ارزشمند است.
مرا امید وصال تو زنده میداردوگرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک
هوش مصنوعی: امیدم به دیدار تو مرا زنده نگه میدارد، وگرنه هر لحظه از دوری تو هراسانم که ممکن است به تباهی برسم.
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویتزمان زمان کنم از غم چو گل گریبان چاک
هوش مصنوعی: اگر نتوانم بویی از تو بگیرم، هر بار که دلم غمگین میشود، مانند گلی که دامنش را میدرد، به یاد تو و غمت فریاد میزنم.
اهمّ مقصد قلبی جهاد بین یدیکارید طول حیاتی لان اکونُ فداک
هوش مصنوعی: هدف اصلی من در زندگی، جهاد و تلاش در راه توست. آرزو دارم زندگیام طولانی باشد تا بتوانم فدای تو شوم.
فدای تو نکنم مال و جان و دل حاشایشفاعتم نکنی روز ابتلا حاشاک
هوش مصنوعی: من هرگز اجازه نمیدهم که بخاطر تو دارایی، جان و دل خود را فدای تو کنم. ای کاش روز امتحان و سختی از شفاعتت محروم نشوم.
عزیز نزد خدا آن بود که همچون فیضنهد به درگه تو روی مسکنت بر خاک
هوش مصنوعی: عزیز در پیش خدا کسی است که همچون فیض، به درگاه تو با حالتی humble و از روی ناتوانی و نیاز خود، رویش را بر خاک بگذارد.