شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر با زبانی زیبا و احساساتی عمیق، به غم فراق و longing برای وصال معشوق می‌پردازد. شاعر از روش حافظ و قرآن یاد می‌کند و اشاره می‌کند که اگر از این راه‌ها خارج شویم، بار دیگر دچار پشیمانی خواهیم شد. وی از جان دادن به خاطر حسرت دیدار معشوق سخن می‌گوید و امید دارد که او مانند خورشید درخشان، روزی به سراغش بیاید. در ادامه، شاعر از تیره شب هجران و سختی‌هایی که می‌کشد، سخن می‌گوید و انتظار دارد که معشوق همچون ماه تابان از غیبت بیرون بیاید و به زندگی‌اش روشنی بخشد. در نهایت، پیامی از امید و رهایی از غصه‌های غیبت را به تصویر می‌کشد.
گر از روشِ حافظ و قرآن به در آییهر ره که روی باز پشیمان به در آیی
هوش مصنوعی: اگر از راه و روشی که حافظ و قرآن به تو نشان میدهند، خارج شوی، هر کجا که بروی، پس از مدتی پشیمان خواهی شد.
بردار سرودی ز کلامش طرب انگیزشاید دمی از غُصّهٔ هجران به در آیی
هوش مصنوعی: از سخنان او شعری خوش و دلنواز بگیر، شاید با شنیدن آن اندکی از غم جدایی رهایی یابی.
جان میدهم از حسرتِ دیدارِ تو چون صبحباشد که چو خورشید درخشان به در آیی
هوش مصنوعی: من به خاطر نداشتن دیدار تو از شدت حسرت جان میدهم، مانند صبحی که خورشید درخشانش از پس افق ظاهر میشود.
تا کی چو صبا بر تو گمارم دم همتکز غنچه چو گل خرم و خندان به در آیی
هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید همچون بادی که بر روی گلها میوزد، برای تو آرزو کنم که از غنچه بیرون بیایی و شاداب و خندان مثل یک گل به زندگی برگردی؟
از تیره شب هجر تو جانم به لب آمدوقت است که همچون مه تابان به درآیی
هوش مصنوعی: از شدت غم دوری تو، جانم به پایان رسیده است. اکنون وقت آن است که همانند ماه روشن و درخشان، به زندگی من بازگردی.
ای فیض مخور غصه که این پردهٔ غیبتبرخیزد و از کلبهٔ احزان به درآیی
هوش مصنوعی: نگران نباش و غصه نخور، به زودی پردهٔ غیبت کنار میرود و تو از این اندوه و افسردگی خارج خواهی شد.