بخش ۷ - گفتار اندر ستایش پیغمبر

بدان که تنها راهِ رهایی از غم‌های بی‌پایان و رسیدن به رستگاریِ جاوید، پناه بردن به دانش و دین است؛ پس باید دل را با آبِ معرفت شستشو دهی و گوش به فرمانِ پیامبرِ خدا سپاری. آن فرستاده‌ی امین، یاران و جانشینانِ خود را گرامی داشت و از ابوبکر و عمر و عثمان که هر یک در استواری دین کوشیدند، به نیکی یاد کرد. اما چون سخن به جایگاهِ معنویِ علی (ع) رسید، رسولِ خدا با کلامی روشن و قاطع، نسبتِ خود و او را مشخص کرد و فرمود که من همچون شهرِ دانشم و علی دروازه‌ی ورود به این شهر است. من گواهی می‌دهم که این سخنان، وحیِ الهی است. حکیمان، این جهان را به دریایی طوفانی تشبیه کرده‌اند که هفتاد کشتی در آن سرگردان‌اند، اما در میانِ آن‌ها تنها یک کشتیِ باشکوه و آراسته همچون عروس دیده می‌شود که پیامبر و علی و اهل‌بیتش در آن نشسته‌اند. خردمند می‌داند که این دریا موج‌های سهمگین دارد و خطرِ غرق شدن در میان است، پس با خود می‌گوید اگر قرار است غرق شوم، بهتر آن است که در کشتیِ بهترینِ یارانِ خدا باشم که در هر دو جهان دستگیرِ من خواهند بود. اگر این سخنِ من تو را خوش نمی‌آید، بدان که راه و آیینِ من همین است؛ من بر مهرِ علی زاده شده‌ام و با مهرِ او خواهم مُرد. اما اگر دلِ تو با این خاندان صاف نیست، ایراد از ذاتِ توست؛ زیرا کینه داشتن نسبت به علی (ع) نشانه‌ی انحراف در اصل و نسب است و تنها کسی با او دشمنی می‌ورزد که در نطفه‌اش ناپاکی باشد و پدری برای خود نشناسد؛ و جایگاهِ چنین کسی جز آتشِ دوزخ نخواهد بود.