بخش ۹ - داستانِ دقیقی شاعر

هنگامی که داستان‌های کهنِ شاهان در میانِ مردم رواج یافت و دل‌های خردمندان و راست‌کرداران را شیفته‌ی خود کرد، جوانی خوش‌سخن و بااستعداد، با زبانی گشاده و طبعی روان پا به میدان گذاشت. او با شور و اشتیاق وعده داد که این نامه‌ی منثور را به رشته‌ی نظم درآورد و جامه‌ی شعر بر تنِ این حکایت‌ها بپوشاند؛ وعده‌ای که موجی از شادی و امید در دلِ انجمنِ ادب‌دوستان برانگیخت. اما دریغ که این جوانِ هنرمند، گرفتارِ خویی تند و سرشتی ناآرام بود که همواره در درونش با نیکی پیکار می‌کرد. سرانجام، همین تندیِ مزاج کار دستش داد و پیش از آنکه بتواند این بنایِ عظیم را به پایان ببرد، ناگهان مرگ بر او تاخت و کلاه‌خودِ تیره‌ی نیستی را بر سرش نهاد. بخت از او برگشت و جانِ شیرینش را در اوجِ جوانی به دستِ یکی از غلامان از دست داد، بی‌آنکه حتی یک روزِ شاد و بی‌دغدغه را تجربه کرده باشد. بدین‌سان، او رفت و دفترِ شاهنامه ناتمام ماند و بختِ بیدارش به خوابِ ابدی فرو رفت؛ پس شایسته است که دست به دعا برداریم تا خداوندِ مهربان از لغزش‌های او درگذرد و بر مقامش در روزِ رستاخیز بیفزاید.