بخش ۱۰ - بنیاد نهادنِ کتاب

پس از آنکه دل از آن شاعرِ ناکام برکندم، رو به سویِ انجامِ کاری بزرگ آوردم و عزم کردم تا آن دفترِ ناتمام را به نیرویِ گفتارِ خویش کامل کنم. اما در آغاز، هراسی در دلم بود و پیوسته با خود می‌اندیشیدم که مبادا گردشِ بی‌رحمِ روزگار مهلتم ندهد و پیش از پایانِ کار، پیمانه‌ی عمرم پر شود و مجبور شوم این بارِ سنگین را نیمه‌کاره به دیگری بسپارم. از سوی دیگر، دستم خالی بود و گنج و مالِ فراوانی نداشتم که پشتیبانم باشد و در آن روزگارِ پرآشوب که جهان سراسر درگیرِ جنگ و تنگی بود، کسی خریدارِ رنجِ سخنوری نبود؛ به همین دلیل مدتی دست نگه داشتم و این راز را در دل نهان کردم. با این حال می‌دانستم که در جهان هیچ گوهری برتر از «سخنِ نیکو» نیست، چنان‌که خداوندِ متعال نیز راهنماییِ بشر را از طریقِ کلام و وحیِ پیامبر فرستاد. در میانه‌ی این تردید و نگرانی، در شهرِ ما یاری دلسوز و مهربان داشتم که همدمِ تنهایی‌هایم بود و چنان به من نزدیک بود که گویی روحمان در یک بدن جای داشت. آن رفیقِ شفیق مرا دلداری داد و گفت: «اندیشه‌ی درستی در سر داری و قدم در راهِ نیکی گذاشته‌ای. من آن کتابِ پهلویِ شاهان را دارم و نزدِ تو می‌آورم تا دمی از کار نایستی و نیاسایی؛ چرا که تو هنوز جوانی، زبانی گشاده داری و هنرِ سخنوریِ پهلوانی در ذاتِ توست. پس این نامه‌ی خسروان را بازگو کن و نزدِ بزرگان برای خود آبرویی جاودانه بخر.» هنگامی که آن دوستِ وفادار، کتابِ شاهان را نزدِ من آورد، گویی جانی دوباره گرفتم و روانِ تاریک و افسرده‌ام چون چراغی برافروخته شد.