بخش ۱ - پادشاهی ضحاک تازی هزار سال بود

چون ضحاک بر تخت نشست، روزگارِ هزارساله‌ی حکومتِ وحشت و بیداد آغاز شد. در این دورانِ طولانی و تاریک، آیینِ فرزانگان و خردمندان به فراموشی سپرده شد و میدان برای دیوانگان و بدکاران باز گردید. ارزش‌ها واژگون شدند؛ هنر و فضیلت خوار و بی‌مقدار گشت و در مقابل، جادوگری و فریبکاری ارج و قرب یافت. راستی و صداقت ناچار به پنهان شدن بود، در حالی که گزند و آسیب آشکارا بر مردم می‌بارید و دستِ دیو‌صفتان بر مال و جانِ مردم دراز بود، چنان‌که کسی جرئت نداشت جز در خفا و پنهانی سخن از نیکی بگوید. در این میان، ستمِ ضحاک تنها گریبانِ مردم را نگرفت، بلکه به خاندانِ جمشید نیز دست دراز کرد. دو بانوی پاک‌دامن و نجیب از دودمانِ جمشید به نام‌های «شهرناز» و «ارنواز» را که همچون تاجِ سرِ بانوان بودند، کشان‌کشان و لرزان همچون بید از خانه بیرون آوردند و به ایوانِ آن پادشاهِ اژدهاپیکر بردند و تسلیمِ او کردند. ضحاکِ ناپاک که خود جز کشتن و سوختن و غارت هنری نداشت، آن دو گوهرِ پاک را نیز به آیینِ خود درآورد و به جایِ نیکی و پاکی، جادوگری و بدخویی را به آنان آموخت تا سیاهیِ حکومتش همه جا را فرا گیرد.