بخش ۱

هنگامی که اسکندر بر تخت پادشاهی نشست، چنین گفت: «آرزو می‌کنم که خرد و دانایی همواره با جان و اندیشه پادشاهان همراه باشد. خداوند تنها پیروزِ حقیقی جهان است و پادشاهی که از خدا نترسد، انسان ظالم و بدی است. روزگارِ خوب و بد هر دو بی‌گمان می‌گذرند و هیچ‌کس نمی‌تواند از چنگال زمان و سرنوشت فرار کند.»سپس اسکندر قوانین و وعده‌های عادلانه خود را به مردم اعلام کرد:در دسترس بودن برای دادخواهی: «هر کس برای دادخواهی و شکایت به دربار ما بیاید، چه در زمان رسمیِ دیدارها و چه در نیمه‌شب، به محض آنکه لب به سخن باز کند، پاسخش را خواهیم داد و به کارش رسیدگی می‌کنیم.»گسترش عدالت در همه‌جا: «حالا که خداوندِ پیروز، شکوه و بختِ نیک را به ما هدیه داده است، تمام زیردستان ما در هر کجا که باشند (کوه، بیابان، دریا و شهر) از این لطف و دادگریِ ما سهمی خواهند برد.»بخشایش مالیات: «ما به مدت پنج سال از هیچ‌کس در جهان مالیات (باج و خراج) نمی‌گیریم؛ مگر از کسی که سرکشی کند و بخواهد با ما ادعای برابری و دشمنی داشته باشد.»حمایت از فقرا: «به نیازمندان و فقرا ثروت فراوانی می‌بخشیم و از افراد دارا و ثروتمند نیز چیزی طلب نخواهیم کرد.»هنگامی که اسکندر این سخنان نیکو را بر زبان آورد، دلش با عدل و داد پیوند خورد. حاضران در کاخ، همگی یک‌صدا این پادشاه دادگر را تحسین کردند و بر او آفرین گفتند. پس از پایان این سخنان، مجلس تمام شد، جمعیت پراکنده شدند و پادشاه برای هم‌فکری، با مشاورانِ خود به خلوت نشست.