بخش ۱۵

هنگامی که خبر غاصبانه بر تخت نشستن ماهوی سوری و لشکرکشی او به سوی رود جیحون به گوش بیژن می‌رسد، برسام چگونگی قتل ناجوانمردانه یزدگرد و پیمان‌شکنی و ناسپاسی ماهوی را بازگو کرده و فرمانروای سمرقند را به کین‌خواهی شاه ایران فرامی‌خواند. بیژن بی‌درنگ سپاهی گران از دلاوران ترک گرد آورده و به سوی بخارا و دشت نخشب می‌شتابد تا پس از عبور لشکر ماهوی از آب، راه را بر این خیانتکار ببندد. بیژن در اندیشه انتقام، به امید یاری رساندن به خاندان پادشاهی از بازماندگان یزدگرد جویا می‌شود، اما برسام با تلخی خبر می‌دهد که روزگار ساسانیان به سر آمده و تازیان بر سراسر قلمرو آنان چیره شده‌اند. فرمانروای توران از این گردش بی‌وفای روزگار غرق در اندوه و شگفتی می‌شود. دیری نمی‌پاید که طلایه‌داران خبر از رسیدن سپاه ماهوی و اردو زدن آنان در پیکند می‌دهند. با عبور سپاه غاصب از آب و صف‌آرایی دو لشکر، ماهوی از دیدن انبوهی، شکوه و تجهیزات سهمگین سپاه بیژن چنان به وحشت می‌افتد که گویی جان از تنش پر می‌کشد، و در میان گرد و غباری که آسمان را تیره کرده است، نبردی بزرگ آغاز می‌شود.