غزل شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و حضور معشوق اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که تنها در نگاه پُرآب خود را نشان دهد و از عاشق دور نشود. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که در برابر معشوق سجده کرده، نباید از عبادت و مسجد دوری کند. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمر را نباید بیهوده سپری کرد و باید از زمان جوانی به خوبی بهره‌برداری کرد.
جمال خود منما، جز به دیده پر آبروا مدار، تیمم به خاک، در لب آب
هوش مصنوعی: زیبایی خود را به کسی نشان نده، مگر در حالی که چشمانش پر از اشک باشد. در این دنیا، از خاک به عنوان نمادی از عشق و نیاز یاد کن، در کنار آب که نماد حیات است.
تو شمع مجلس انسی، متاب روی از منتو عین آب فراتی مده فریب سراب
هوش مصنوعی: تو روشنایی بخش مجلس و محفل هستی، از من روی مگردان. مانند آب زلال فرات، مرا به فریب سراب دچار نکن.
کسی که سجده گهش، خاک آستانه توستفرو نیاورد او، سر به مسجد و محراب
هوش مصنوعی: کسی که محل سجدهاش، خاک درگاه توست، هرگز سرش را به مسجد و محراب نمیآورد.
مکن به بوک و مگر عمر را تلف سلمانبست که گشت بدین صرف، روزگار شباب
هوش مصنوعی: نکن به خوشگذرانی و بیاهمیت گذراندن عمر، زیرا که سلمان با صرف وقت خود در این کار، دوران جوانیاش را به هدر داد.