غزل شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شکوه معشوق اشاره دارد که چون ماه عید درخشان است. شاعر با توصیف ابرو و گیسوی معشوق، او را به عنوان سرچشمه روح و معانی عمیق معرفی می‌کند. همچنین از زیبایی‌اش به گونه‌ای صحبت می‌کند که نظر همه را جلب می‌کند و به تمثیل‌های جذابی از شب قدر و نمای هلال اشاره می‌کند. در کل، شعر حول محور زیبایی، عشق و ارزش معشوق می‌چرخد.
ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت
هوش مصنوعی: ای جهان، مانند ماه عید، برکت از چهرهات سرازیر است؛ عید کسانی که صاحب نظرند، در قوس خم ابرویت جلوهگر است.
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت
هوش مصنوعی: موهای تو همانند شب قدر است و در آن، منزلگاه روح تو قرار دارد. هیچکس جز خودت نمیداند که در این جهان، ارزش شب موهایت چقدر است.
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلالشود انگشت نمای همه عالم، رویت
هوش مصنوعی: هر کس که زیبایی تو را ببیند، مانند هلالی که در آسمان میدرخشد، توجه همه را به خود جلب می‌کند. بنابراین، فقط کمی از چهرهات را به نمایش بگذار تا همه زیباییات را ببینند و شگفتزده شوند.