غزل شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت و زیبایی عشق و زیبایی صورت معشوق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل تنها به چهره محبوب توجه می‌کند و از جان او جدا نمی‌شود. در ادامه، اشاره‌ای به تضاد بین زاهد و عشق می‌کند و بر لزوم پرهیز از کلمات بی‌فایده تأکید دارد. در نهایت، شاعر از آرزوی خود برای فدای جان به خاطر عشق در پای شمع، مانند پروانه، سخن می‌گوید و می‌گوید که هر صبح آن شمع با بویش جان می‌دهد.
جز نقش صورتت دل، نقشی نمی‌پذیردتو جان نازنینی و ز جان نمی‌گزیرد
هوش مصنوعی: فقط تصویر چهرهات در دل جای میگیرد و هیچ چیز دیگری نمیتواند جایی در آن داشته باشد. تو زندگی محبوبی و دل از تو جدا نمی‌شود.
ما غرق آب و زاهد، دم می‌زند ز آتشگو: دم مزن که این دم با ماش در نگیرد
هوش مصنوعی: ما در دنیایی پر از مشکلات و امور دنیوی غرق شدهایم و در عین حال، افرادی هستند که از ظواهر دین و زهد دم میزنند. آنها به ما هشدار میدهند که خیلی درگیر دنیا نشویم و از واقعیتهای زندگی غافل نشویم، زیرا دم زدن در این دنیا ممکن است ما را به بیراهه ببرد و از هدف اصلیمان دور کند.
پروانه‌وار خواهم، در پای شمع مردنکو هر سحر به بویش، پیش صبا بمیرد
هوش مصنوعی: میخواهم مانند پروانه در کنار شمع جان بدهم، چرا که هر صبح به خاطر بوی او، قبل از هر کس دیگر میمیرم.