غزل شمارهٔ ۱۵۶ - سلمان ساوجی

مستور در ایام تو معذور نباشدهر چند که این ممکن و مقدور نباشد

ماقوت رفتار نداریم، اگر یارنزدیک‌تر آید، قدمی دور نباشد

مست می او گرد که مرد ره او رااول صفت آنست که مستور نباشد

بی‌سر و قدت کار طرب راست نگرددبی‌شمع رخت عیش مرا نور نباشد

با چشم تو خواهم غم دل گفت ولیکنوقتی بتوان گفت که مخمور نباشد

ما جنت و فردوس ندانیم ولیکندانیم که در جنت ازین حور نباشد

از بوی سر زلف خودم صبر مفرمایکین تاب و توان در من رنجور نباشد

هرکس که به کفر سر زلف تو بمیرددر کیش من آنست که مغفور نباشد