غزل شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت گل اشاره دارد که عاشق آن می‌شود و به عشق خود ابراز عشق می‌کند. شاعر از احساسات شدید و نابسامانی‌های روحی خود صحبت می‌کند که به دلیل عشق و زیبایی معشوق به وجود آمده است. او همچنین به تلاش برای پنهان کردن رازهای عشق و دل‌مشغولی‌هایش اشاره می‌کند و ناتوانی خود در کنترل این احساسات را نشان می‌دهد. در کل، شعر به توصیف عواطف عمیق و پیچیده ناشی از عشق می‌پردازد.
گل که خوش طلعت و خوشبو آمدعاشق روت به صد رو آمد
هوش مصنوعی: گلی که زیبا و خوشعطر است، عاشق چهرهات به هزار طریق و شکل مختلف جلوه کرده است.
کاسه‌ای داشت سرم را عشقتسر شوریده به زانو آمد
هوش مصنوعی: عشق تو چنان بر سرم تاثیر گذاشته که به حالت خضوع و فروتنی در آمدهام.
نیست از هیچ طرف راه گریزتیرباران ز همه سو آمد
هوش مصنوعی: هیچ راه فراری از تیرهایی که میبارند وجود ندارد، چرا که از هر سو به سوی ما هجوم آمدهاند.
حال این چشم ضعیفم می‌گفتقلمم، در قلمم مو آمد
هوش مصنوعی: این چشم ضعیف من میگفت که قلمم، در نوشتن به اندازهای ضعیف شده که موئی در آن به چشم میآید.
سرکشی کرد و نشد با ما راستآن سهی سرو که دلجو آمد
هوش مصنوعی: سرو قدبلند و زیبایی که دل ما را شاد میکرد، حالا به مخالفت و ناشکیبایی برخاسته و نتوانسته با ما صادق باشد.
راز مشک سر زلف در دلمی‌نهفتم ز سخن بو آمد
هوش مصنوعی: من در دل خود رازهایی از مشک و زیبایی زلف را پنهان کرده بودم که بوی آن در سخنانم حس میشد.
سر و بالای تو می‌جست در آبهمچو سلمان که بلا جو آمد
هوش مصنوعی: در آب به دنبال سر و بالای تو میگردد، مانند سلمان که در پی بلا و سختی آمده است.