غزل شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر عمیق زلف و روی محبوب می‌پردازد. شاعر می‌گوید بوی زلف محبوب روحي تازه به او می‌بخشد و یاد او دلش را روشن می‌کند. او اشاره می‌کند که بسیاری در جذبه زلف معشوق دیوانه‌اند و هر یک در خیال خود تصوری از او دارند. شاعر از درد و سوز دل خود سخن می‌گوید که سینه‌اش همچون عود در آتش می‌سوزد و بوی جان افکنده از نفسش محیط را معطر می‌کند.
بوی زلف او دماغ جان معطر می‌کندیاد روی او چراغ دل منور می‌کند
هوش مصنوعی: عطر موهای او روح و جانم را خوشبو می‌کند و یاد صورت او، چراغ دل مرا روشن میسازد.
یک جهان دیوانه در زنجیر دارد زلف اوکه به سر خود هریکی سودای دیگر می‌کند
هوش مصنوعی: زلف او مانند زنجیری است که بسیاری را دیوانه کرده و هرکسی به نوعی در دام آن گرفتار شده و آرزوی خاصی در سر دارد.
صورت ماهیت رویش نبیند هر کسیهر کسی با خویشتن نقشی مصور می‌کند
هوش مصنوعی: هرکسی نمیتواند حقیقت و زیبایی ازلی را به طور کامل درک کند، زیرا هر فرد بر اساس تجربیات و دیدگاههای خود تصویری از واقعیت میسازد.
سینه‌ام بر آتش است و دم نمی‌یارم زدنز آنکه گر لب می‌گشایم شعله سر بر می‌کند
هوش مصنوعی: سینه‌ام پر از درد و آتش است، اما نمیتوانم فریاد بزنم. چون اگر زبان به سخن بیاورم، آتش درد بیشتر شعلهور خواهد شد.
جان همی سوزد مرا چون عود و از انفاس منبوی جان می‌آید و مجلس معطر می‌کند
هوش مصنوعی: دل من مانند عود می‌سوزد و از نفسهای من بویی خوش بهوجود می‌آید که فضای مجلس را معطر می‌کند.