غزل شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیر آن بر احساسات و اندیشه‌های انسان است. شاعر با بیان اینکه بوی لطیف و زیبایی‌های معشوق همواره در ذهن اوست، به توصیف عواطف پیچیده‌ای می‌پردازد که عشق در دل مسکینان ایجاد می‌کند. همچنین، شاعر به ناپایداری زهد و ریای معنوی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی فراتر از قوانین اجتماعی و اعتقادات خشک است. در نهایت، او از مشکلات ناشی از تعهدات اجتماعی و عقلانیت می‌نالد و خواهان آزادی از این حجاب‌هاست.
سنبلت را صبا بر گل مشوش می‌کندهر خم زلفت مرا نعلی در آتش می‌کند
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی سنبل تو را به هم میریزد و هر بار که زلفت را میبینم، مرا مانند نعل در آتش میسوزاند.
باد در وقت سحر می‌آورد بویت به منباد وقتش خوش! که او وقت مرا خوش می‌کند
هوش مصنوعی: باد در صبح زود بوی تو را به من میرساند، وزش آن در این زمان بسیار دلانگیز است، زیرا باعث شادی من میشود.
لعل جانبخش لبت دلهای مسکینان به لطفجمع می‌دارد، ولی زلفت مشوش می‌کند
هوش مصنوعی: لبان سرخ و زیبای تو با عشوه و لطفی که دارند، دلهای بیپناهان را به سمت خود جذب میکنند، اما موهای پریشانت دلها را پریشان و آشفته میسازد.
دیده تر دامنم تا می‌زند نقشت بر آبخاک کویت را بخون هر شب منقش می‌کند
هوش مصنوعی: چشمم یادگار تو را بر روی آب میبیند، خاک کاشانهات را هر شب با خون من مینقوشد.
توبه زهد ریایی نیست کار عاشقانساقیا می، کین فضولی عقل سرکش می‌کند
هوش مصنوعی: توبهای که از روی نمایش و ریا باشد، برای عاشقان واقعی نیست. ای ساقی، میریز، زیرا کنجکاوی و فضولی عقل سرکش، آنها را به اشتباه میاندازد.
زان شراب ناب بی‌غش ده که اندر صومعهصوفی صافی برای جرعه‌ای غش می‌کند
هوش مصنوعی: از آن شراب خالص و بدون تقلب بده که در صومعه، عارفان برای یک جرعه به فریب و تقلب روی میآورند.
نام و ننگ و صبر و هوش و عقل و دینم شد حجابترک من باز آ که سلمان ترک هر شش می‌کند
هوش مصنوعی: من در مقام ترک، دیگر از نام و ننگ، صبر و هوش، عقل و دین خود فاصله گرفتهام. بیا و ببین که سلمان، این مقام را با هر شش ویژگی ترک می‌کند.