غزل شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. وی به یاد رخش (چهره) معشوق خود است و دلی غمگین و عاطفی دارد. او در جستجوی معشوقش در شب تاریک و طولانی، دلش به زلف چین‌دار او افتاده است. شاعر به عمق احساساتش اشاره می‌کند که به خاطر عشقش، دلش را می‌خواهد فدای او کند، اما با این حال چیزی برای نثار ندارد. او به خال سیاه معشوقش اشاره می‌کند و نشان از عشق و وابستگی عمیقش دارد. در نهایت، شاعر در اوج دلتنگی و عشق، به ناامیدی ناشی از دوری از معشوق می‌رسد.
دی دیده از خیال رخش بازمانده بودگلگون اشک در طلبش گرم رانده بود
هوش مصنوعی: در چشم من تصویر چهرهاش باقی مانده بود و غم فراق او، اشکهایم را به شدت میریخت.
افتاده بود دل به خم چین زلف اوشب بود و ره دراز هم آنجا بمانده بود
هوش مصنوعی: دل من به زیباییهای زلف او گرفتار شده بود. شب بود و راه طولانیای در پیش داشتم، اما نتوانستم از آنجا بروم.
دل رفته بود و ما پی دل تا بکوی دوستبردیم از آنکه او همه ره خون فشانده بود
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر عشق و محبت به دوست، به سمت او رفت. برای رسیدن به او، با وجود اینکه او تمام راه را با درد و رنج طی کرده بود، ما هم دل را به سوی او بردیم.
دل دیده خواست تا ببرد، خون گرفته بودجان خواستم بدهم، غم ستانده بود
هوش مصنوعی: دل من خواسته بود که به کسی نزدیک شود، اما احساس میکردم که درونم دچار درد و رنج است. وقتی برای بخشیدن جانم تلاش کردم، غم و اندوه مرا فراگرفته بود.
می‌خواستم که عمر عزیزت کنم نثارنقدی عزیز بود ولیکن نمانده بود
هوش مصنوعی: می‌خواستم عمر گرانبهایت را فدای تو کنم، ولی متأسفانه چیزی برای نثار کردن نمانده بود.
در خط شده ز خال سیاه مبارکشکش نیش لب طره سلمان نشانده بود
هوش مصنوعی: او در لب طرهاش نشانهای از زیبایی سیاهخالی خود دارد که به زیبایی و جذابیتش افزوده است.
خالش به جای خویش گرفتم نشسته بودبیگانه خط نامه سیه را که خوانده بود
هوش مصنوعی: زنایتی به جای چهرهاش نشسته بود، و نامهای را که خطش تیره بود خوانده بود.