غزل شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر عشق و دلبستگی شاعر به معشوق است. شاعر احساس خود را نسبت به وصال و دیدار معشوق توصیف می‌کند و از اثرات محبت و زیبایی او بر زندگی‌اش می‌گوید. او به حالت دل‌تنگی و اشتیاق برای دیدار معشوق اشاره می‌کند و همچنین از درد و رنجی که این عشق به او می‌دهد، سخن می‌گوید. شعر نشان‌دهنده عمق احساسات عاشقانه و تأثیر معشوق بر جان و زندگی شاعر است.
دل ز وصل او نشان بی‌نشانی می‌دهدجان به دیدارش امید آن جهانی می‌هد
هوش مصنوعی: دل از ارتباط با او علامتهای بینظیری نشان می‌دهد و جان به خاطر دیدارش امیدی به زندگی دیگری پیدا می‌کند.
جوهر فر دهانش طالب دیدار رابر زبان جان جواب « لن ترانی» می‌دهد
هوش مصنوعی: جوهر کلام او، که نشان از عشق و اشتیاق به دیدار دارد، به زبان روح پاسخ می‌دهد که هرگز مرا نخواهی دید.
جز سرشک لاله رنگم در نمی‌آید به چشمکو نشانی زان عذار ارغوانی می‌دهد
هوش مصنوعی: جز اشکهای سرخ گل لاله، هیچ رنگی از من در نمی‌آید و چشمی نشانی نمییابد که آن چهرهی ارغوانی چه زیبایی را به نمایش میگذارد.
دیده بر راه صبا دارم که از خاک رهشمی‌رسد وز گرد راهم ارمغانی می‌دهد
هوش مصنوعی: من چشمانم را به جستجوی نسیم صبح دوختهام که از خاک سرزمینش میگذرد و با خود، هدایایی از گرد و غبار را به من میآورد.
زندگی از باد می‌یابم که او در کوی دوستمی‌شود بیمار و زآنجا زندگانی می‌دهد
هوش مصنوعی: من زندگی را از نسیمی میگیرم که در محله دوست بیمار میشود و از آنجا به من حیات میبخشد.
نرگسش در عین مستی دم به دم چشم مراساغری از خون لبالب، دوستگانی می‌دهد
هوش مصنوعی: چشمهای نرگس او به رغم حالت مستیاش، مدام به من نگاهی میاندازد که پر از اشک و غم است و این نگاهها همچون جامی پر از خون، به من احساس درد و عاشقانهگی می‌دهد.
زخم شمشیر تو را میرم که در هر ضربتیجان سلمان را حیات جاودانی می‌دهد
هوش مصنوعی: زخم شمشیر تو به من این قدرت را می‌دهد که با هر ضربهای که به سلمان میزنم، او را برای همیشه زنده نگه دارم.