غزل شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس جز معشوقش در خاطر او نمی‌آید و حتی در خیال او نیز تنها محبوبش حاضر است. او از احساساتی چون حسرت و ناتوانی در دستیابی به محبوب شکایت می‌کند و بیان می‌کند که تلاش‌هایش برای دیدار محبوب بی‌نتیجه مانده است. همچنین، او خواستار آن است که دیگران نیز به یاد محبوبش باشند و متوجه این دلتنگی او شوند. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که ساغر ندهد، زیرا یاد محبوبش او را از یاد می و می‌پرستان دور کرده است.
چو رویت هرگزم نقشی به خاطر در نمی‌آید مرا خود جز تو در خاطر، کسی دیگر نمی‌آید
هوش مصنوعی: هرگز تصویری از چهرهات از ذهنم نمیرود و در واقع فقط تو هستی که در یادم باقی ماندهای و هیچ کس دیگری در ذهنم نمی‌آید.
خیال عارضت آبست، از آن در دیده می‌گردد نهال قامتت سر و ست، از آن در بر نمی‌آید
هوش مصنوعی: تصور زیبایی تو در ذهنم نقش بسته و هر بار که به تو فکر میکنم، این حس عمیق به سراغم میآید. اما قامت خوشفرم تو از من دور است و هیچگاه نمیتوانم آن را به طور کامل در آغوش بگیرم.
مرا در دل همی آید که چون باز آیدم دلبر دل از دستش برون آرم، ولی دلبر نمی‌آید
هوش مصنوعی: در دل من میگذرد که وقتی دوباره معشوق را ببینم، میخواهم دل خود را از دست او بگیرم، اما معشوق هنوز نیامده است.
بر آن بودم که چون دولت، در آید از درم روزی به هر بابی که کوشیدم از آن در در نمی‌آید
هوش مصنوعی: من در انتظار بودم که روزی خوشبختی به زندگیام وارد شود، اما هر چقدر تلاش کردم، این خوشبختی از دروازههای زندگیام وارد نشد.
مرا ساقی مده ساغر، که امشب می پرستان را زِ یاد لعل او یاد از می و ساغر نمی‌آید
هوش مصنوعی: امشب به خاطر زیبایی او، دیگر کسی به یاد می و جام نیست، پس از تو خواهش میکنم که شراب ندهی.
حریفان را فرو شد دَم، بر آر اِی مطرب آوازی بگو با ماه من کامشب، چرا خوش بر نمی‌آید
هوش مصنوعی: رقبای من در سکوت و تامل هستند، ای سازنده، یک نغمه برایم بزن. بگو که چرا امشب با ماه من خوش نمیگذرد.