غزل شمارهٔ ۲۳۵

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تنگی دل و انتظار خبر یار سخن می‌گوید و از دوستانش تقاضا می‌کند که به خاطر خدا راه حلی پیدا کنند. وی به سیل عشق اشاره می‌کند که بخت و خوابش را مختل کرده است و از دوستانش می‌خواهد که از این واقعه او را آگاه کنند. شاعر با تأثیر هوا بر خود، به بیماری و درمانی که تنها با چشم یار خود میسر است، اشاره می‌کند. او ابراز می‌کند که کاری در کعبه برای او گشوده نشده و به میخانه روی آورده است. شاعر زیبایی یار را این‌چنین بیان می‌کند که حتی کافران نیز به این زیبایی توجه می‌کنند و از معشوقش تمجید می‌کند. در نهایت، شاعر به زیبایی یار می‌بالد و از دیگران می‌خواهد اگر زیبایی او را ببینند، اعتراف کنند و از انکار بپرهیزند.