غزل شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عواطف و آرزوهای عمیق خود نسبت به محبوبش می‌پردازد. او از عشق خود به محبوبش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که دلش خواهان اوست. احساس حسرت و اشتیاق در او رشد کرده و او را همچون غنچه‌ای بسته توصیف می‌کند که در انتظار بوی عشق اوست. همچنین، شاعر به یاد محبوبش جانش را به نسیم صبح می‌دهد تا رایحه و زیبایی او را به حس کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که نمی‌تواند محبوب را با دیدگانش ببیند و دلش را تنها به عشق او می‌سپارد، زیرا جان دادن برای عشق او بدون نیاز به گفتگو و بیان احساسات است.
ای جان نازنین من ای آرزوی دلمیل من است سوی تو میل تو سوی دل
هوش مصنوعی: ای جان عزیزم، آرزوی دلم این است که به سوی تو بیایم، و میل و خواسته تو نیز به سمت دل من باشد.
بر آرزوی روی تو دل جان همی دهدوا حسرتا! اگر ندهی آرزوی دل
هوش مصنوعی: دل به امید دیدن چهرهات میتپد و به شدت حسرت میخورد! ای کاش که آرزوی دل را برآورده کنی.
چون غنچه بسته‌ام سر دل را به صد گرهتا بوی راز عشق تو آید ز توی دل
هوش مصنوعی: من مثل غنچه‌ای بسته‌ام و دل را به هزاران گره میبندم تا بوی راز عشق تو از عطر دل من به مشام برسد.
جان را به یاد تو به صبا می‌دهم که اومی‌آورد ز سنبل زلف تو بوی دل
هوش مصنوعی: من جانم را به خاطر یاد تو به نسیم صبح میسپارم، چرا که آن نسیم بوی دلانگیز زلف سنبل تو را به من میآورد.
تا دیده دید روی تو را روی دل ندیدبا روی دوست خود نتوان دید روی دل
هوش مصنوعی: تا زمانی که چهرهی تو را دیدهام، نتوانستهام چهرهی دل را ببینم. با چهرهی دوست خود نمیتوانم چهرهی دل را مشاهده کنم.
دیگر به دیده دل ندهم من کز آب چشمهر بار خود درست نیاید سبوی دل
هوش مصنوعی: من دیگر به دل اعتماد نخواهم کرد، چون هر بار که از چشمانم اشک بریزد، نمیتوانم قلبم را درست و سرشار از آرامش نگه دارم.
سلمان اگر ز اهل دلی نام دل مبرجان دادن است کار تو بی‌گفتگوی دل
هوش مصنوعی: سلمان، اگر از دلهای ناب و پاک کسی نام دل را بگویی، بدان که کار تو همین جان دادن است و این کار بدون نیاز به گفتوگو و حرف زدن در دل تو جریان دارد.