غزل شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیان احساسات عمیق خود، از عشق و هجران صحبت می‌کند. او خود را همچون شمعی سوزان در غم یار می‌بیند و از شدت این اندوه، روزها را مرده و شب‌ها را زنده می‌داند. شاعر به تصویر زیبای یار اشاره می‌کند که در ذهنش مانده و می‌گوید هرگز فراموشش نمی‌کند. او عشقی را که جانش را به او داده، ارزشمند می‌شمارد و مایل است این جان را در راه عشق فدای یارش کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود پستی موقعیتش، افتخار می‌کند که عاشق یار است و این برای او کافیست.
چو شمعم در غمت سوزان و اشک از دیده می‌بارمبه روزم مرده از هجران و شب را زنده می‌دارم
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که در غم تو میسوزم و اشکهایم همچون باران از چشمانم میریزد. در روزهای بدون تو، احساس مرگ میکنم و شب‌ها را به یاد تو زنده نگه می‌دارم.
چو شبنم هستم امروز از هوا افتاده در کویتالا ای آفتاب من بیا از خاک بردارم
هوش مصنوعی: امروز مثل شبنمی هستم که از هوا در کوی تو افتادهام. ای آفتاب من، لطفاً بیا و مرا از زمین بردار.
خیال طاق ابروی تو در محراب می‌بینموگرنه من به مشتی خاک هرگز سر فرو نارم
هوش مصنوعی: من تصویری از ابروی قوسدار تو را در حال عبادت میبینم، اما در غیر این صورت، هرگز سرم را به خاک نمیسایم.
به عکس بخت من پیوسته بیدار است چشم مندریغ از بخت من بودی به جای چشم بیدارم
هوش مصنوعی: چشم من همیشه بیدار و هشیار است، اما بخت من در خواب و در تغییر حال است. ای کاش به جای چشم من، بخت من بیدار و خوشحال بود.
مرا جان داد عشق یار و می‌خواهم که این جان راز راه جان سپاری هم به عشق یار بسپارم
هوش مصنوعی: عشق محبوب سبب جانفشانیام شده و از تو می‌خواهم که این جانم را نیز با عشق به محبوب بسپارم.
سهی سروم که بر کار همه کس سایه می‌داردز من کاری نمی‌آید که آرد سایه بر کارم
هوش مصنوعی: سر و سامان من به گونهای نیست که بتوانم بر روی کار دیگران تأثیر بگذارم، حتی اگر کسی به من کمک کند.
برش چون سایه سلمان را اگر چه پست شد پایهمرا این سربلندی بس که من افتاده یارم
هوش مصنوعی: حتی اگر در مقایسه با سایه سلمان به نظر بیایم که از مقام پایینتری برخوردار هستیم، برای من افتخار همین بس که یار و همراهی دارم که در حالت افتادگیام نیز سربلند است.