غزل شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج خود می‌گوید. او قلبی دارد که به شدت از یک موضوع آزار می‌بیند و به همین دلیل نمی‌تواند آرامش داشته باشد. ناله و فریادش به حدی است که به آسمان می‌رسد، در حالی که دلش از این ماجرا به شدت ناراحت است. او تصمیم می‌گیرد دیگر به دنبال دلی که برایش درد و رنج به همراه دارد، نرود و هرچه پیش بیاید را بپذیرد. همچنین به گذر عمرش اشاره می‌کند و این‌که زندگی‌اش به سرعت در حال از دست رفتن است.
داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازورفت و جز خون جگر کاری دگر نگشاد ازو
هوش مصنوعی: روزی دل من به خاطر زیادهخواهی و بیرحمی کسی بسیار آزار دید و از آن فقط درد و رنجی به جا ماند که جز خون دل چیزی از من باقی نگذاشت.
ناله و فریاد من رفت از زمین تا آسمانناله از دل می‌کند فریاد ازو فریاد ازو
هوش مصنوعی: ناله و فریاد من به قدری بلند و تأثیرگذار است که به آسمان می‌رسد. این ناله از عمق دل من برمیخیزد و فریاد من از آنِ دل ناشی میشود.
در پی دل چند گردم کاب رویم ریخت دلدست خواهم شست ازین پس هرچه باداباد ازو
هوش مصنوعی: من دیگر برای دلباختگیهای خودم تلاش نمیکنم و از این به بعد هرچه که پیش بیاید، میپذیرم و خودم را از همهچیز میشویم.
می‌نشاند باد سرد دل چراغ عمر منحاصل عمرم نگر چون می‌رود بر باد ازو
هوش مصنوعی: باد سردی که میوزد، چراغ زندگیام را به خاموشی میکشد. حالا به عمرم نگاه کن که چگونه به سرعت از بین می‌رود، مانند چیزی که به باد سپرده شده است.