غزل شمارهٔ ۳۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حس ناامیدی و دوری از معشوق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که نه فضایی برای رسیدن به معشوق دارد و نه سالی را دیده که به وصالش منتهی شود. یادی از ضعف تن و حالش می‌کند و می‌گوید که خیال وصال او همیشه در خوابش است. شاعر از طرفی می‌ترسد که اگر معشوق از پیمانش برگردد، دیگر هیچ حالتی از عشق را تجربه نخواهد کرد. در نهایت، او از درد دوری و ناله‌هایش می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او بازگردد.
نه در کوی تو می‌یابم مجالی نه می‌بینم وصالت هر به سالی
هوش مصنوعی: در مسیر تو فرصتی برای من نمیماند و هر سال هم نمیتوانم تو را ببینم و به وصالت برسم.
مجالی کی بود بر خاک آن کوی؟که باد صبح را نبود مجالی
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که وقتی به کوی معشوق فکر میکنیم، فرصتی برای احساسات و درد دلدادگی نداریم. حتی باد صبح هم نمیتواند وقت کافی برای نشان دادن این احساسات را به ما بدهد. به نوعی، اشاره دارد به این که عشق و دلتنگی در آن فضا و زمان، امکان بروز و بیان نمییابند.
ز مهر روی چون ماه تمامت تنم گشت از ضعیفی، چون هلالی
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات مانند ماه تمام است، ولی من از شدت محبت و ناتوانی از رسیدن به تو، مانند هلالی ضعیف شدهام.
خیال خواب دارد، دیده من مگر کز وصل او، بیند خیالی
هوش مصنوعی: چشم من خواب میبیند، شاید از وصل او، تصوری به سر داشته باشد.
تو گر برگشتی از پیمان دل من نگردد هرگز از حالی به حالی
هوش مصنوعی: اگر تو از عهد و پیمان خود برگردی، دل من هرگز دگرگون نخواهد شد و به حالتی دیگر نمیرود.
نگویم بیش ازین، با تو غم دل مبادا کز منت گیرد ملالی!
هوش مصنوعی: نمیخواهم بیشتر از این صحبت کنم، مبادا که با گفتن غمهایم، تو هم دچار ناراحتی شوی!
بیا کز دوری روی تو سلمان تنش از ناله شد مانند نالی
هوش مصنوعی: بیا که از دوری چهرهات، حال سلمان به قدری بد شده که مانند نالهای غمگین و دردناک به نظر میرسد.