غزل شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تنهایی و غم خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ‌کس جز باد و باده (شراب) در کنار او نیست. او به زخم‌هایی که از دیگران خورده اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس به او رحم نکرده است. عشق در دل او به شدت وجود دارد و اشک‌هایش از آن ناشی می‌شود. شاعر همچنین می‌گوید که عاشق به باعث بی‌نیازی از دنیا، به عشق خود غرق شده است و می‌فهمد که عشق او برتر از هر چیز دیگری است. در نهایت، او از حالتی خاص و درک عمیق از عشق صحبت می‌کند که ویژه خود اوست.
جز باد همدمی نه که با او زنم دمی جز باده مونسی نه که از دل برد غمی
هوش مصنوعی: گفتن آهنگم را جز باد و دوستانی که به تقلید از آن باد ماندگار نیستند، نمیزنم. تنها دوست من، شراب است که میتواند از دل من اندوه را ببرد و مرا شاد کند.
جز دیده کو به خون رخ ما سرخ می‌کند در کار ما نکرد کس از مردمی، دمی
هوش مصنوعی: تنها چشمهایی که به چهرهی ما نگاه میکنند، آن را از اشک مینگرند و کسی در کار ما از روی انسانیت و محبت کاری نکرده است، حتی برای لحظهای.
خوردم هزار زخم ز هر کس به هیچ یک رحمی نکرد بر من مسکین به هر مرهمی
هوش مصنوعی: من از هر کسی زخمهای زیادی خوردم و هیچکدام بر من که نادار و بینوا هستم، رحم نکردند. هر چقدر هم که تلاش کردم تا خودم را درمان کنم، باز هم بهبود نیافتم.
دریای عشق در دل ما جوش می‌زند ز آنجا سحاب دیده ما می‌کشد نمی
هوش مصنوعی: دل ما مملو از احساسات قوی عشق است و از همین منبع، اشکهایمان به دلمان میریزد.
سرمست عشق را ز دو عالم فراغت است زیرا که دارد او به سر خویش عالمی
هوش مصنوعی: مست عشق، از همه چیز رهاست و از دو دنیا بینیاز است، زیرا او در سر خود دنیایی دارد که به آن مشغول است.
زان پیش روی بر در او داشتم که داشت روی زمین غباری و پشت فلک خمی
هوش مصنوعی: پیش از این، در حالی که در برابر او ایستاده بودم، مشاهده میکردم که روی زمین غباری پدید آمده و در آسمان نشانههایی از خمیده شدن وجود دارد.
سلمان مگوی را ز دل الا به خود که نیست در زیر پرده فلک امروز مرحمی
هوش مصنوعی: سلمان، دل خود را به کسی نگو، مگر به خودت، زیرا امروز در زیر آسمان، درمانی وجود ندارد.