قطعه شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و کرامت شخصیت محبوبی است که توصیف شده و فضایل او را با زیبایی و نوازش بیان می‌کند. شاعر از نعمت‌ها و احسان‌های او سخن می‌گوید و به وضوح نشان می‌دهد که چگونه وجودش بر زندگی دیگران تأثیر مثبت دارد. او به مقایسه طبیعت و صفات الهی از قبیل ثبات و عظمت پرداخته و تأکید می‌کند که از دست او امیدهای بسیاری می‌رود. در نهایت، شاعر حسرت و امید به روابط نزدیک با چنین شخصیت برجسته‌ای را ابراز می‌کند.
جهان جود و مروت سپهر فضل و کرم که خاک پای تو را چاکرست آب حیات
هوش مصنوعی: دنیا مملو از بخشندگی و جوانمردی است، جایی که فضل و کرامت در آن درخ shines. خاک پای تو آنقدر ارزشمند است که گویی آب حیات را میپرستد.
ز حزم و عزم تو آن لاف می‌زنیم دایم که چون فلک به مسیری و چون زمین به ثبات
هوش مصنوعی: ما همیشه به خاطر تدبیر و ارادهات سخن میگوییم، مانند اینکه تو در مسیری ثابت و در استقامت زمین همانند فلک هستی.
به هر زمین که گذشتی ز ابر احسانت برآمدست سخا و کرم به جای نبات
هوش مصنوعی: هر زمینی که از آن عبور کردی، برکت و سخاوت تو به جای گیاهان روییده است.
بزرگوارا از طلعت همایونت بر ارغنون نشاطم بلند گشت اصوات
هوش مصنوعی: ای بزرگوار، از زیبایی چهرهات، شادیام به اوج رسید و آوازهای خوشی در دل من طنینانداز شد.
ز قول طایف بغداد و مصر می‌خواهم از آنکه دست تو چون دجله است و نیل و فرات
هوش مصنوعی: من از گفتار گروهی از مردم بغداد و مصر می‌خواهم که دست تو مانند رودخانههای بزرگ دجله، نیل و فرات است.
چو می‌زند دل من لاف یکتایی سزد گرم به تو باشد توقع سوغات
هوش مصنوعی: وقتی دل من به عشق تو مشغول میشود و از خودخواهی و یگانگی سخن می‌گوید، طبیعی است که انتظار داشته باشم که تو نیز محبت و هدایایی برای من بیاوری.
فرس همی ران در عرصه امید به کام که گشت در عری عرصه دشمنت شهمات
هوش مصنوعی: در میدانی از امید به سوی خواستههایت گام بردار، چرا که در میدان دشمنی، تو شجاعت را به دست میآوری.