قطعه شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج انتظار سخن می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که به او محبت کند. او با وجود تحمل عذاب‌ها، از محبوبش انتظار لطف و کمک دارد. شاعر به نوعی از بی‌عدالتی و سختی‌های خود گله می‌کند و درخواست یک قنطره آب و آرامش دارد تا از این درد و تب رهایی یابد. در کل، شعر حاکی از احساسی عمیق و نیاز به عشق و محبت است.
ایا شمع جمع و چراغ ملوکچو پروانه تا چند تابم دهید
هوش مصنوعی: آیا همچنان باید مانند پروانه به دور شمع جمع و چراغ پادشاهان بگردم و در انتظار روشنی و گرما باشم؟
شما عین لطفید و دریای جودچرا وعده چون سرابم دهید
هوش مصنوعی: شما خود نماد مهربانی و بخشندگی هستید، اما چرا به من وعدهای مانند سراب میدهید که هیچ گاه به حقیقت نمیپیوندد؟
گناهی نکردم خطایی نرفتچه موجب که چندین عذابم دهید
هوش مصنوعی: من هیچ گناهی نکردم و خطایی از من سر نزده است، پس دلیل چیست که این همه عذاب به من میدهید؟
مرا کز تب محرق انتظارجگر سوخت یک شربت آبم دهید
هوش مصنوعی: من از شدت انتظار که مانند آتش درونم را سوزانده، به آبی نیاز دارم تا کمی تسکین یابم.
به یک شربت تربیت قانعموگر نیست شربت جوابم دهید
هوش مصنوعی: من به یک بندهٔ تربیت شده بسنده میکنم و اگر این بنده موجود نیست، لطفاً به من پاسخی بدهید.