قطعه شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناگهانی پنهان شدن ماه و سلطنت اویس حسرت می‌خورد و ابراز ناراحتی می‌کند. او به یاد زیبایی‌ها و قدرت‌های اویس می‌اندیشد و از زوال و فساد ملک و دین او ابراز تاسف می‌کند. احساس افسوس شاعر نشان‌دهنده ارزش و اهمیت نقش اویس در زندگی و تاریخ است.
ماه گردون سلطنت ناگاه شد نهان در حجاب میغ دریغ
هوش مصنوعی: ماه برافراز، ناگهان در پس ابرها پنهان شد و این واقعة غمانگیز به دل مینشیند.
زین تحسر بماند در دندان لب و دست نگین و تیغ دریغ
هوش مصنوعی: از احساس حسرتی که در دل دارم، لب و دستم مثل نگین و تیغ میماند که به جای خوشی، یادآور دوری و غم است.
تا ابد بر زوال شاه اویس ملک و دین می‌زنند دریغ دریغ
هوش مصنوعی: تا همیشه بر سقوط و نابودی پادشاه اویس، همگان ناله و افسوس خواهند زد.