قطعه شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با ناله‌ای از عشق و ارادت خود به محبوبش سخن می‌گوید. او از مقام والای محبوب سخن می‌گوید که توجه همه را به خود جلب کرده است. شاعر از احساس شکست و ناامیدی خود در مقابل عظمت محبوب شکایت می‌کند و از او می‌خواهد که راهی نشان دهد تا بتواند به سعادت برسد. او تأکید می‌کند که هر کس باید بتواند بر اساس رضایت خود عمل کند و نمی‌خواهد بدون رضایت محبوبش به جایی برود. شاعر در پایان به وقوع حوادث ناگهانی اشاره می‌کند که ممکن است او را تحت تأثیر قرار دهد.
ای صاحبی که از شرف مدح ذات تو هر دم چو آفتاب ز موج سماروم
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر شخصیت و ویژگیهای والایت، هر لحظه مانند خورشید از امواج دریا جلوهگری میکنی.
چون جمله اهل فضل ز جود توشا کردند پس من شکسته دل ز جنابت چرا روم
هوش مصنوعی: چون همه افراد با فضیلت از سخاوت و بخشندگی تو بهرهمند شدند، پس من که دلشکستهام، چرا باید از جانب تو دور شوم؟
یا داد من بده به طریقی که دیده‌ام یاره به من نمای بگو تا کجا روم
هوش مصنوعی: ای کاش درد و دل من را به شیوهای بیان کنی که خودم آن را دیده‌ام، ای یار! به من نشان بده که باید تا کجا بروم.
هر کس رضای خویش کند حاصل از کفت آخر روا مدار که من بی رضا روم
هوش مصنوعی: هر کسی بر اساس خواستهی خود عمل می‌کند، اما نباید اجازه دهد که من بدون رضایت و اختیار خود بروم.
واجب چنان کند بدین آب و این قبول یکبارگی به .... وا روم
هوش مصنوعی: باید به گونهای عمل کرد که با این آب و روش، یکباره به هدف مورد نظر دست پیدا کرد.