قطعه شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دریای جود و کرم صحبت می‌کند و به ارزش و زیبایی گوهر نایاب اشاره می‌کند. او از فردی می‌خواهد که اگر چیزی برای بخشش و محبت دارد، آن را به طور پنهانی ارسال کند، زیرا می‌داند که او چنین چیزی دارد. شاعر با استفاده از تشبیه‌ها و توصیف‌های زیبا، به اهمیت بخشش و کرم اشاره می‌کند.
ایا دریای جود و کان همت که گردون مروت را مداری
هوش مصنوعی: آیا تو همان دریای بخشندگی و معدن اراده هستی که هیچگاه دایره محبت و انسانیت را ترک نمیکنی؟
ترا زان گوهر نایاب کان است به رنگ لعل و بوی مشک تاری
هوش مصنوعی: تو از آن گوهر نایاب هستی که هم رنگ لعل و هم بوی مشک دارد.
کرم کن پاره‌ای بفرست پنهان اگر داری و می‌دانم که داری
هوش مصنوعی: لطفاً کمکی به من بکن و کمی از خوبیهایت را به صورت مخفی به من بفرست، اگر که داری و می‌دانم که داری.