قطعه شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: این متن به انتقاد از وزیری می‌پردازد که اگرچه دارای قدرت و نفوذ است، ولی درک درستی از دردها و مشکلات دیگران ندارد. وزیر توانایی دارد که به کمک دیگران بیاید و آرزوهای آن‌ها را برآورده کند، اما به نظر می‌رسد تنها به خود فکر می‌کند و نسبت به رنج و نیاز دیگران بی‌توجه است. شاعر از ناتوانی وزیر در احساس درد و رنج عده‌ای دیگر سخن می‌گوید و این وضعیت را ناپسند می‌داند. در نهایت، این متن به اهمیت توجه به مشکلات اطرافیان و همدردی با آن‌ها اشاره می‌کند.
ای وزیری که گر ز کلک تو ابر داشتی مایه در چکانیدی
هوش مصنوعی: ای وزیری که اگر قلم تو را داشتیم، باران را بر زمین میریختی.
گر عیال کف تو گشتی آز از گداییش وارهاندی
هوش مصنوعی: اگر زن و فرزند تو به خاطر فقر و تنگدستی دچار زحمت شدهاند، آن‌ها را از این وضعیت رها کن و به خودت کمک کن.
بر تو گر نیستی مدار جهان چرخ گرد جهان نگردیدی
هوش مصنوعی: اگر تو در زندگی من وجود نداشته باشی، هیچ چیز در دنیا برای من اهمیت ندارد و عالم هم هیچ تغییری نکرده است.
دوش گفتند درد پایی هست خواجه را کاش بنده نشنیدی
هوش مصنوعی: دیروز به من گفتند که خواجه درد زیادی از پایش دارد، ای کاش بنده این را نشنیده بودم.
درد چشمش اگر امان دادی آمدی پای خواجه بوسیدی
هوش مصنوعی: اگر درد چشمانش تحمل کنی، به دنبال او میآیی و به پایش احترام میگذاری و او را میبوسی.
به سرو دیده آمدی پیشت دیده بر پای خواجه مالیدی
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و وقار تو، چشمانم را به زمین میافکنم و احترام میگذارم.
دیده خویش را دوا کردی درد پایش به دیده بر چیدی
هوش مصنوعی: تو دردی را که در چشم داری، با مراقبت و درمانی که برای آن انجام دادی، به زبانی دیگر بیان کردی. همچنین، به نوعی احساسات و مشکلات خود را از چشم دیگران پنهان میکنی.