رباعی شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: علامت‌گذاری این شعر نشان‌دهنده حال و هوای شاعر است که در آن با تمثیلی از دو شکل متفاوت عشق و ارتباط صحبت می‌کند. او خود را به اسبی که در پی مرادش می‌تازد تشبیه می‌کند و می‌گوید که با حال پیاده‌ای که نمی‌تواند به سرعت برسد، چگونه می‌تواند با محبوبش همراه شود. در نهایت، او به تفاوت وضعیت خود و محبوبش اشاره می‌کند که در حال شادی و سرخوشی است، در حالی که او در یک حالت پائین‌تر و ناچار از پیاده‌روی است.
تا اسب مراد شه صفت می‌تازی با حال من پیاده کی پردازی؟
هوش مصنوعی: به این معناست که در حالی که کسی به بالاترین مقام و ثروت دست یافته و در حال پیشرفت و حرکت است، من که در وضعیتی کمرمق و بیسر و سامان هستم، چگونه میتوانم به رقابت و پیشرفت برسم؟
من با تو چو رخ راست روم لیکن تو چون فیل و چو فرزین کج می تازی
هوش مصنوعی: من وقتی که با تو چهره به چهره میشوم، تو اما مثل فیل هستی که از شادی به اوج رسیدهای.