رباعی شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوقهاش اشاره میکند. زلفهای مشکی او همچون جویبار بر چهرهاش حرکت میکند و در باغ زیباییاش، سنبل و گل را بو میکند. او در کنار معشوقهاش قرار دارد و در گوش او از پریشانی و حال خود صحبت میکند.
زلف سیهت که بر مهت میپوید در باغ رخت سنبل و گل میبوید
هوش مصنوعی: زلفهای سیاه تو به چهرهٔ ماه میپیوندد و در باغ زیباییات، سنبل و گل شکوفا میشوند.
بر گوش تو سر نهاده و اندر گوشت احوال پریشانی ما میگوید
هوش مصنوعی: بر گوش تو سر گذاشته و در گوش تو حال و روز نگرانکننده ما را بازگو میکند.