رباعی شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به احساسات و نالههای درونی خود اشاره میکند و از زوال و پیری جسم و روح خود سخن میگوید. او به خرابی و پوسیدگی وجودش اشاره میکند و بیان میکند که هر جا دست میزند، چیزی از او فرو میریزد و نشان از fragility و ناپایداری زندگیاش دارد.
هر لحظه ز من ناله نو میخیزد پیری ز تنم خرابهای انگیزد
هوش مصنوعی: هر لحظه من از درون نالهای تازه سر میزنم و این ناله، نشانهای از پیری و نابودی تنم است.
پوسیده شدست خانه آب و گلم هر جه که نهم دست فرو میریزد
هوش مصنوعی: خانه و گلی که در آن هستم خراب و بیروح شدهاند، هر کجا که دست میزنم، همه چیز در حال فرو ریختن است.