رباعی شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به کنایه از ناپایداری و بی‌ثباتی وضعیت انسان‌هاست. شاعر از ما می‌خواهد تا به جای نگرانی و به دنبال آبرو بودن، با قضا و قدر خود سازگار شویم و دل را خوش نگه داریم. زندگی مانند گلی است که در معرض بادها و تغییرات قرار دارد و باید با آرامش به سرنوشت خود بپردازیم.
تا کی چو گل از هوا مشوش باشیم؟چند از پی آبرو در آتش باشیم؟
هوش مصنوعی: چقدر باید مانند گل، نگران و مضطرب باشیم؟ تا کی باید برای حفظ اعتبار و آبرو، در سختی و آتش زندگی کنیم؟
چون جان عزیز ما به دست قدر است تن را به قضا دهیم و دلخوش باشیم
هوش مصنوعی: چون جان ما در دستان سرنوشت و تقدیر است، بنابراین باید تن خود را به تقدیر بسپاریم و با دلخوشی زندگی کنیم.