رباعی شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به مهمانی و دوستی پرداخته است. شاعر از مهمانان می‌خواهد که نظر خود را با او در میان بگذارند و مهمانی را خوشایند و شیرین همچون حلوا کنند. همچنین اشاره می‌کند که در این شب خاص نیازی به چراغ نیست و تنها کافیست با دل باز و محبت به یکدیگر روی بیاورند.
مهمان شماییم نظر با ما کن مهمانی یاران لب چون حلوا کن
هوش مصنوعی: به ما نگاه کن و ما را به عنوان مهمان بپذیر. عشق و دوستی دوستانت را مانند حلوا شیرین و لذتبخش کن.
می خواستی و چراغ، نی، حاجت نیست امشب که چراغ وا کنی، رو وا کن
هوش مصنوعی: اگر میخواستی که چراغی روشن کنی، نیازی به آن نیست؛ امشب وقتی که چراغ را روشن کنی، واقعیتها و حقیقتها نمایان میشوند.