رباعی شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و جذابیت یک دختر اشاره دارند. شاعر به وصف معشوقه‌ای می‌پردازد که زیبایی‌اش همچون زلفی پریشان است و او را همچون نگاری شگفت‌انگیز می‌بیند. در پایان، شاعر به مخاطب می‌گوید که اگر طلعتی زیبا و قناعت‌آمیز را می‌بیند، باید زلف او را در دست بگیرد و به آرامش دست یابد.
تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان، گردی چو سر زلف مشوش، سلمان؟
هوش مصنوعی: تا چند میخواهی در پی زیبارویان باشی، ای سلمان؟ آیا نمیبیند که همچون گیسوی درهم، تو نیز در پی جذابیتها سردرگم شدهای؟
گر طلعت شاهد قناعت بینی زلفش به کف آر و خوش فروکش سلمان
هوش مصنوعی: اگر زیبایی و خوش صورتی را در قناعت ببینی، زلف او را در دست بگیر و با آرامش و نشاط به زندگی ادامه بده.