رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان تجربهای از زندگی میپردازد که در آن به دنبال آسایش و خوشی بوده، اما تنها با رنج و زحمت مواجه شده است. در پایان، درد به او میگوید که راحتطلبی را کنار بگذارد و با دندان و عزم راسخ به مبارزه با مشکلات برود.
عمری ز پی کام دل و راحت تن گشتیم و ندیدیم جز از رنج و محن
هوش مصنوعی: ما تمام عمر برای بدست آوردن خوشبختی و آسایش تلاش کردیم، اما تنها در رنج و سختیها غرق شدیم و به هیچ چیز دیگری نرسیدیم.
درد آمد و گفت از بن دندان با من:راحت طلبی به کام، دندان بر کن
هوش مصنوعی: درد به من گفت: اگر میخواهی راحت باشی، باید بعضی از سختیها را تحمل کنی و از چیزهایی که تو را ناراحت میکند دوری کنی.