بخش ۹۵ - دوبیتی
هوش مصنوعی: شعر بیانگر حالتی از شادی و عشق است که در آن یک معشوق به سراغ محبوبش می‌آید. شب پر از حس و حال عاشقانه به پایان می‌رسد و صبح شادی و خوشحالی را به همراه می‌آورد. معشوق با زیبایی‌اش مانند گیسو در می‌رقصد و دو عاشق در گلزار کنار هم نشسته و از یکدیگر می‌پرسند و به یکدیگر عشق می‌ورزند. آن‌ها رازهای خود را با ناز و محبت به یکدیگر می‌گویند و از زیبایی و عشق یکدیگر لذت می‌برند. در نهایت، شاعر می‌توان درک کند که عشق حقیقی و عمیق‌تر از صرف زیبایی ظاهری است و زندگی بدون عشق کامل نیست، در حالی که درد و غم نیز با عشق همراه است.
آیا کراست زهره، آیا کراست یارا؟از من برد به یارم این یک سخن که: «یارا؟
هوش مصنوعی: آیا تو توانایی و شجاعت داری؟ آیا میتوانی در کنار من باشی؟ موضوعی که برای یارم مطرح کردهام این است: "آیا تو میتوانی؟"
بستان ما ندارد بی طلعت تو نوریای سرو ناز بازآ ، بستان ما بیارا»
هوش مصنوعی: باغ ما بدون حضور تو روشنایی ندارد، ای درخت زیبای سرو، لطفاً برگرد و باغ ما را زینت بخش.
چنان دلخسته هجرانم امشبکه مشتاق وداع جانم امشب
هوش مصنوعی: امشب به شدت از دوری خستهام و دلم برای وداع با جانم تنگ شده است.
به شب مهراب رفت از پیش جمشیدشب مهتاب شد جویای خورشید
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، به سمت مهراب رفت و از پیش جمشید دور شد، در حالی که به دنبال روشنایی خورشید بود.
سواری دید بر شبرنگی از دورچو در تاریکی شب شعله نور
هوش مصنوعی: سواری را دید که بر اسبی خوشرنگ سوار شده است، همانطور که در تاریکی شب، درخشش نوری را مشاهده میکنیم.
چو طاووسی نشسته بر پر زاغچو بادی کاورد گلبرگی از باغ
هوش مصنوعی: مانند طاووسی که بر روی پر مرغ سیاهی نشسته، زمانی که بادی وزیده و گلبرگی از باغ میبرد.
همی آمد بر آن تازنده دُلدُلچو بر باد بهاری خرمن گل
هوش مصنوعی: او مانند دُلدُل تازهای به سمت ما میآمد، مانند وزش نسیم بهاری که گلهای باغ را به حرکت درمیآورد.
چو مهرابش در آن شب دید بشناختکه خورشید است سر در پایش انداخت
هوش مصنوعی: در آن شب وقتی مهراب را دید، فهمید که او خورشید است و سرش را در برابر او پایین آورد.
به زاری گفت «ای شمع دل افروزشبت فرخنده باد و روز نوروز
هوش مصنوعی: او با tristeza گفت: «ای شمعی که دل را روشنی میبخشی، شب تو خوش و روز نوروز مبارک باد!»
بیا ای تازه گلبرگ بهاریبگو عزم کدامین باغ داری
هوش مصنوعی: بیا، ای گلبرگ نو بهاری، بگو که تصمیم داری به کدام باغ بروی.
ز جان نازکتری ای سرو آزادبه تنها می‌روی جانم فدا باد
هوش مصنوعی: ای سرو زیبا و رفیع، تو از جان من عزیزتر هستی. به تنهایی پیاده می‌روی و جان من فدای تو باد.
سبک گردان عنان و زود بشتابرکابت را گران کن، وقت دریاب
هوش مصنوعی: نیشان را به آرامی بزن و با سرعت بیشتری حرکت کن، بار سنگین خود را بر دوش بردار و زمان را درست بشناس.
مگر جمشید را سازی وداعیمهی دارد هوای اجتماعی»
هوش مصنوعی: آیا جمشید برای خداحافظی با جهانیان حال و هوایی اجتماعی دارد؟
به شب می‌راند مرکب گرم خورشیدبیامد تا به لشکرگاه جمشید
هوش مصنوعی: در شب، سوارکاری که نشانهای از گرمای خورشید را به همراه دارد به سوی اردوگاه جمشید میرود.
در آن گلزار عمر افزای مهتابملک با یاوران بر گوشه آب
هوش مصنوعی: در آن باغی که عمر را زیاد میکند، ماه با همراهانش در حاشیه آب نشسته است.
نشسته صوت بلبل گوش می‌کردبه یاد یار جامی نوش می‌کرد
هوش مصنوعی: بلبل در ظرفی نشسته و به صدای دلنشین خودش گوش میدهد و در حالی که به یاد محبوبش است، جامی از شراب مینوشد.
کجا بر سنبلی بادی گذشتیملک شوریده و آشفته گشتی
هوش مصنوعی: در کجا، بادی بر گلبرگ گل وزید که باعث شد دل دلسوختهای در آتش اشتیاق بسوزد و آشفته خاطر شود؟
گمان بردی که مشکین زلف یارستکه از باد بهاری بیقرار است
هوش مصنوعی: فکر کردی این شاخسار سیاه موی محبوب است که به خاطر باد بهاری درهم و برهم شده است.
چو سرو نازنین جنبید از جایملک از جای جستی بی سر و پای
هوش مصنوعی: زمانی که سرو زیبای نازنین از جا حرکت کرد، ملک و سرزمین هم بدون هیچ سر و صدا و نشانی به جست و خیز درآمد.
چنان پنداشتی کامد نگارشگرفتی خوش در آغوش و کنارش
هوش مصنوعی: تو فکر کردی که با نوشتن این کلمات به راحتی به آرامش و خوشی دست یافتهای و در کنار آن احساس خوبی داری.
دوان آمد به پیش شاه مهرابکه شاها ، هان شب قدرست، دریاب
هوش مصنوعی: یک نفر به سرعت به سوی شاه مهراب رفت و به او گفت: "ای شاه، توجه کن، امشب شب قدر است، پس آن را غنیمت بشمار."
به استقبالت آمد بخت پیروزشب قدر تو خواهد گشت نوروز
هوش مصنوعی: بخت خوب به پیشواز تو می‌آید و شب قدر تو را به روز نو و خوشبختی میرساند.
چو شد خورشید با آن مه مقابلملک را برزد این مطلع سر از دل
هوش مصنوعی: وقتی خورشید با آن ماه روبهرو شد، ملک را از دل برانگیخت و این آغاز را روشن کرد.