بخش ۹۶ - غزل
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از احساسات عمیق خود هنگام وداع با معشوق سخن می‌گوید. او نگران لحظه‌ی جدایی است و اشک‌هایش سرازیر می‌شود. دلش به معشوق وابسته است و نمی‌تواند بدون او زندگی کند. شاعر اظهار می‌کند که تمام وجودش را برای عشق او داده و آماده فدای اوست. در این عشق، روح و جسم او معنای واقعی خود را پیدا می‌کنند و او به زخم‌های جسمانی‌اش اهمیت نمی‌دهد، زیرا درد جدایی از معشوق برایش سخت‌تر است. او برای دیدن ابروی معشوق حاضر است هزینه‌های زیادی را بپردازد و خود را قربانی کند. در نهایت، او به بی‌رحمی زمانه و قدرت‌های آسمانی اشاره می‌کند و می‌گوید که این مشکلات و جدایی‌ها طبیعی است و باید با آن‌ها کنار بیاید.
شادی آمد از درون امشب که هان جان می‌رسدجان به استقبال شد بیرون که جانان می‌رسد
هوش مصنوعی: امشب شادی از درونم بیرون آمده و به ملاقات جانم میآید؛ چرا که محبوب به سوی من میآید.
یار چون گیسو کشان در پای یار آمد ز درمژده ای دل کان شب سودا به پایان می‌رسد
هوش مصنوعی: دوست، مانند گیسویی که در باد میرقصد، به در آمد و بشارت میدهد که شب عشق و غم به آخر می‌رسد.
خوش بخند ای دل که اینک صبح خندان می‌دمدخوش برقص ای ذره کاینک مهر رخشان می‌رسد
هوش مصنوعی: ای دل، خوشحال باش و بخند، چرا که صبح با شادی و لطافتش فرا می‌رسد. ای ذره، شادمانه برقص، زیرا نور خورشید با زیباییاش به ما نزدیک می‌شود.
پریشان و سر و جان داده بر بادچو زلف آمد ملک بر پایش افتاد
هوش مصنوعی: آدمی در حالی که نگران و بیتاب است، جانش را به باد میدهد و به مانند مویی که به زمین افتاده، مقام و جایگاهش به خاک میافتد.
گل خندان به زیر پر گرفتشگشاد آغوش و خوش در بر گرفتش
هوش مصنوعی: گل خوشحال به استقبال او آمد و با آغوش باز او را در آغوش گرفت.
نشستند آن دو نازک یار با همبر آن گلزار روح افزا چو شبنم
هوش مصنوعی: دو یار دلنواز در آن باغ زیبا و روحافزا کنار هم نشستهاند، مانند شبنم که بر روی گلها نشسته است.
بپرسیدند هر دو یکدگر راببوسیدند بادام و شکر را
هوش مصنوعی: دو نفر از یکدیگر سوال کردند و سپس همدیگر را بوسیدند. مانند بادام و شکر که طعم شیرینی دارند.
خوشا آن هر دو معشوق موافقکه بنشینند با هم چون دو عاشق
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن دو معشوقی که با هم کنار هم نشستهاند و همچون دو عاشق واقعی، همگام و هماهنگ هستند.
به مژگان گفته با هم هر دو صد رازبه ابرو کرده با هم هر دو صد ناز
هوش مصنوعی: با چشمانش به دوستانهای، رازهایی را بیان می‌کند و با ابروهایش، ناز و فریبندگی را به نمایش میگذارد.
ملک را گفت: «ای روی تو روزمبه شام آورده روز دلفروزم
هوش مصنوعی: ملک به او گفت: «ای چهرهی تو، روزهای شمیم دلم را به شب تبدیل کرده است.»
مده بر عکس خورشید ای گل اندامسپاه حسن چون مه عرض بر شام
هوش مصنوعی: ای گل زیبا، به روشنی خورشید نرو و نمان، که سپاه حسن مانند ماه در شام در حال درخشش است.
رخ فرخ چرا می‌تابی از رومبه عزم بام صبحم را مکن شوم
هوش مصنوعی: چرا چهرهی زیبایت را از سرزمین روم به سوی من میتابانی؟ صبح من را خراب نکن.
ندانم تا کی ای عمر گداریچنین تن در سفر فرسوده داری
عمرِ من! نمیدانم تا کِیْ میگذاری که تنت چنین در سفر فرسوده شود.
چو مه روز و شب ای زرین شمایلچه تن می‌کاهی از قطع منازل؟
هوش مصنوعی: ای زیبای زرین که مانند ماه در روز و شب درخشان هستی، چرا از قطع و پایان سفرهای ما ناراحت میشوی؟
مه و خور گرچه در بر داری از منندیدی هیچ برخورداری از من
هوش مصنوعی: هرچند که تو ماه و خورشید را در کنار خود داری، اما هیچ بهرهای از من نمیبری.
تو چون زلف ار نبودی فتنه بر رومچرا گشتی چنین سرگشته در روم
هوش مصنوعی: اگر تو مانند زلف نبودي، پس چرا منجر به این فتنه در روم شدي و اینقدر سرگردان شدي؟
ز حلوایم بجز دودی ندیدیزیانها کردی و سودی ندیدی»
هوش مصنوعی: جز دود و آسیب از شیرینیهای من چیزی نچشیدی، سودی هم از این کارها به دست نیاوردی.
بگفت این و سرشک از دیده افشاندروان این مطلع موزون فرو خواند:
هوش مصنوعی: او این حرف را گفت و اشک از چشمانش بر زمین ریخت، سپس این شعر زیبا را خواند.