شمارهٔ ۴ - تو را خواهم
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر نه تنها به دنبال نعمت‌ها و خوشی‌های دنیا نیست، بلکه تنها خواستار عشق و حضور معشوق است. او از سردی و بی‌احساسی بیزار است و می‌خواهد که عشقش مانند گل، پر از شادابی و سرزندگی باشد. همچنین، او به شدت به معشوق وابسته است و می‌خواهد که پیوندی عمیق میان خود و معشوق برقرار کند. در نهایت، او نشان می‌دهد که حتی در غم و مکان‌های تاریک زندگی، عشق معشوق هدف و مایه حیات اوست.
نه راحت از فلک جویمنه دولت از خدا خواهم
هوش مصنوعی: من نه از آسمان آسایش میطلبم و نه از خداوند ثروت میخواهم.
وگر پرسی چه می خواهیتو را خواهم تو را خواهم
هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی چه میخواهی، تنها میگویم که تو را میخواهم.
نمی خواهم که با سردیچو گل خندم ز بی دردی
هوش مصنوعی: نمیخواهم که به خاطر بیخیالی خود مثل گلی بخندم، در حالی که درونم سرد و بیاحساس است.
دلی چون لاله با داغمحبت آشنا خواهم
هوش مصنوعی: دل پر از عشق و محبت را مانند لالهای میخواهم که با داغ و غم آشنا شده است.
تو را خواهم تو را خواهم
هوش مصنوعی: من به تو نیاز دارم، تو را میخواهم و هیچ چیز دیگری برایم اهمیت ندارد.
چنان با جان من ای غمدرآمیزی که پنداری
هوش مصنوعی: چنان به وجود من ای غم آمیختهای که گویی جزو جداییناپذیر من هستی.
تو از عالم مرا خواهیمن از عالم تو را خواهم
هوش مصنوعی: تو از دنیای خود به من نظر میکنی و من هم از دنیای خودم به تو توجه دارم.
تو را خواهم تو را خواهم
هوش مصنوعی: من تو را خواستارم و به شدت به تو نیاز دارم.
بسودای محالم ساغر میخنده خواهد زد
هوش مصنوعی: با آرزوی چیزی غیرممکن، جام می را به لبخند خواهد آورد.
اگر پیمانه عیشیدرین ماتم سرا خواهم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم در این خانهی غم و اندوه، لحظهای شادمانی داشته باشم،
نیابد تا نشان از خاک منآیینه رخساری
هوش مصنوعی: هرگز نخواهی یافت که نشانهای از سرزمین من در چهرهام باشد.
رهی خاکستر خود راهم آغوش صبا خواهم
هوش مصنوعی: من حتی خاکستر خود را نیز به آندوستی باد بهاری میسپارم.
من از عالم تو را خواهمتو را خواهم تو را خواهم
هوش مصنوعی: من از دنیای خودم برای تو سخن میگویم، تو را میخواهم، تو را میخواهم، تو را میخواهم.