کوی می‌فروش
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان عشق و وابستگی خود به باده و می‌فروشان می‌پردازد و از اینکه خود را از دیگران و دنیا جدا کرده است، صحبت می‌کند. او دلش را به محبت باده بسته و جانش را به کوی می‌فروشان سپرده است. همچنین، با وجود هیجانات و غم‌های دل، تصمیم گرفته چیزی از آن‌ها بروز ندهد و به نوعی با سکوت و آرامش کنار بیاید. در نهایت، او عهدی با خاموشی و ساکت بودن دارد و از ابراز ناله و شکایت پرهیز می‌کند.
ما نظر از خرقه‌پوشان بسته‌ایمدل به مهر باده‌نوشان بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما از افرادی که ظاهراً دنیا را ترک کردهاند، روی گردانیدهایم و دلمان را به محبت افرادی که در حال نوشیدن شراب هستند، سپردهایم.
جان به کوی میْ‌فروشان داده‌ایمدر به روی خودفروشان بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما جان خود را به عشق می‌فروشان سپردهایم و در برابر کسانی که فقط به خود اهمیت میدهند، خود را بسته‌ایم.
بحر طوفان‌زا دل پرجوش ماستدیده از دریای جوشان بسته‌ایم
هوش مصنوعی: دل ما مانند دریاهایی طوفانی پر از شور و هیجان است، اما چشمانمان را از آن دریاهای جوشان بسته‌ایم.
اشک غم در دل فرو ریزیم ماراه بر سیل خروشان بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما غم‌های خود را در دل مخفی میکنیم و سعی کردهایم که مانع بروز احساسات و مشکلات بزرگ شویم.
برنخیزد ناله‌ای از ما رهیعهد الفت با خموشان بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما دیگر از خود صدایی نمیزنیم، زیرا ما قول دوستی را با کسانی که ساکت هستند، بسته‌ایم.