قطعهٔ ۵ - ابنای روزگار
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به دنبال یاری از افراد ناکارآمد و بدطینت هستند. او به افراد یادآور می‌شود که نباید به دیگران اعتماد کنند و نشان می‌دهد که آدم‌های فاسد تنها به یکدیگر آسیب می‌زنند. همچنین بر این نکته تاکید دارد که اگر فردی درستکار و نیکوکار نباشد، به سرنوشت بدی دچار خواهد شد و در نهایت، زندگی‌اش تحت تاثیر حسد و دشمنی قرار می‌گیرد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که باید از اعمال خود آگاه باشیم و با دیگران با مهربانی و انصاف رفتار کنیم.
یاری از ناکسان امید مدارای که با خوی زشت یار نه‌ای
هوش مصنوعی: به کسی که ارزش و شایستگی ندارد، امید نداشته باش؛ زیرا که با صفات ناپسند خود، نمیتواند یاری دهندهی خوبی باشد.
سگ‌دلان لقمه‌خوار یکدیگرندخون خوری گر از آن شمار نه‌ای
هوش مصنوعی: آنهایی که در زندگی، فقط به منافع خود فکر میکنند و دست به بالا کشیدن دیگران می‌زنند، فقط از یکدیگر تغذیه میکنند و اگر تو جزو آنها نباشی، نباید نگران باشی.
همچو صبحت شود گریبان چاکای که چون شب سیاهکار نه‌ای
هوش مصنوعی: اگر به صبح مانند گریبان چاکیده برسی، تو هم مانند شب سیاه نباش که تیرگی و بیهویتی را به دوش بکشی.
پایمال خسان شوی چون خاکگر جهان‌سوز چون شرار نه‌ای
هوش مصنوعی: چنانچه مانند خاک زیر پا، بیقیمت و نادیده گرفته شوی، در حالی که اگر آتشین و سرزنده باشی، هیچگاه چنین نخواهی بود.
ره نیابی به گنج‌خانه بختجان‌گزا گر به سان مار نه‌ای
هوش مصنوعی: اگر مثل مار نباشی، به گنجینهی خوشبختی دست نخواهی یافت.
تا چو گل شیوه‌ات کم‌آزاری استایمن از رنج نیش خار نه‌ای
هوش مصنوعی: تا وقتی که مانند گل زیبا و بیآزار باشید، از درد و رنج آسیبهای دیگر در امان خواهید بود.
روزگارت به جان بود دشمنای که هم‌رنگ روزگار نه‌ای
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که اگر دچار مشکلات و دشواریهایی هستی، شاید دلیل آن این باشد که با محیط و شرایط اطرافت هماهنگ نیستی. در واقع، ممکن است کسی که با تو دشمنی میکند، به خاطر این باشد که توانستهای در مقابل مشکلات زندگی مقاوم باشی و خودت را با آن وفق دهی.