بخش ۷۲ - تو خورشیدی و من سیارهٔ تو
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه عشق و وابستگی بین دو نفر اشاره دارد. شاعر خود را به سیاره‌ای تشبیه می‌کند که در اطراف خورشید، یعنی محبوبش، می‌چرخد و به نور و زیبایی او اشاره می‌کند. همچنین احساس دوری و ناتمامی از آغوش محبوب را بیان می‌کند و محبوب را به قرآن تشبیه می‌کند که وی عشق و هستی‌اش را تشکیل می‌دهد.
تو خورشیدی و من سیارهٔ توسراپا نورم از نظارهٔ تو
هوش مصنوعی: تو همچون خورشیدی و من مانند سیاره‌ای هستم که به دور تو میچرخم. تمام روشنیام از تماشای تو نشأت میگیرد.
ز آغوش تو دورم ناتمامم تو قرآنی و من سی پارهٔ تو
هوش مصنوعی: من از آغوش تو دورم و ناقص هستم؛ تو به مانند قرآن هستی و من مثل سی پاره از تو هستند.